1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie – jedno z najtragiczniejszych, a zarazem najodważniejszych wydarzeń w historii Polski. Młodzi i starsi, kobiety i mężczyźni, harcerze i żołnierze – wszyscy stanęli ramię w ramię do walki o wolność stolicy, która przez lata była gnębiona przez niemieckiego okupanta.
Walczyli z ogromną odwagą, choć często bez broni, bez jedzenia, bez nadziei na zwycięstwo. Bronili ulic, domów i serca Warszawy przez 63 dni. Wiedzieli, że nie mogą liczyć na pomoc — zostali opuszczeni przez aliantów i Związek Radziecki, który zatrzymał się po drugiej stronie Wisły i patrzył, jak Warszawa płonie. A mimo to nie poddali się. Ich jedyną bronią była miłość do Ojczyzny i wola walki o godność narodu.
Powstańcy pokazali, czym jest braterstwo, poświęcenie i honor. Dzielili się ostatnim kawałkiem chleba, opatrywali rannych pod ostrzałem, chowali swoich poległych towarzyszy w ruinach kamienic.
Najtragiczniejszym symbolem tej walki jest Rzeź Woli – w pierwszych dniach powstania niemieccy żołnierze zamordowali tam dziesiątki tysięcy bezbronnych cywilów: dzieci, kobiety, starców. Był to bezlitosny akt bestialstwa, który miał złamać ducha miasta – lecz go tylko wzmocnił.
Dziś patrzymy na Powstańców Warszawy z najwyższym szacunkiem i wdzięcznością. Dzięki ich ofierze możemy żyć w wolnej Polsce. To nasz obowiązek – pamiętać, mówić o tym, uczyć się historii i być godnymi ich dziedzictwa.
